Therapieverhalen

‘Het is niet altijd wat het lijkt dat het is’. De namen zijn verzonnen, het werk is werkelijkheid.

Klik op de titel om het hele verhaal te lezen.

Fibrodinges

Marjan (32 jaar) is groot, groter dan mijn 1.80 meter, ze vult de bank in het midden en straalt aan alle kanten uit dat ze hier geen zin in heeft. Toch heeft ze ervoor gekozen in therapie te gaan, ik vraag me af wat ze zal vertellen en wat niet. Ze heeft een leuke jeugd gehad, ze heeft alleen last van fibromyalgie. Ik heb geen idee wat dat is, een lastige naam ook, ik noem het fibrodinges.

Zwanger

Ellen (54 jaar) heeft een jarenlange therapie achter de rug om haar incestverleden te verwerken. Nu wil ze graag meer van zichzelf te weten komen in tekeningen en dromen. Los van de problemen in het dagelijkse leven wil ze leren over haar wensen en verlangens, wat haar beroert.

Ruimte

Marijke (36 jaar) komt bij mij als ze net besloten heeft om haar relatie te beëindigen. Voor de scheiding is met een mediator afgesproken om alles te bespreken over geld, huis en de kinderen. Wat haar betreft is de volgorde kinderen, huis en dan geld. Ze krijgt het niet meer helder wat er gebeurd is, wat haar keuzes zijn en hoe ze erachter kan komen wat ze zelf wil. Ze ziet wel dat het mis gegaan is en dat ze daarin zelf ook niet al te gelukkig geopereerd heeft, maar hoe kan ze voorkomen dat het weer gebeurt?

Bloeien

Margriet (42 jaar) heeft afgelopen jaar haar beide ouders verloren, ze is gaan scheiden, haar kinderen zijn gedeeltelijk bij haar en haar nieuwe relatie heeft opeens afstand genomen. Genoeg om het allemaal alleen nog maar zwart te zien, een grote leegte. Haar huisarts adviseert anti-depressiva. Haar wens voor therapie is te weten komen wie zij zelf is. Van mij mag ze zichzelf als boom tekenen in het verleden, heden en in de toekomst.

Verdrietig

Hans (54 jaar) is verdrietig. Hij is heel verdrietig. Hij is heel vaak verdrietig. Soms overvalt het verdriet hem, zomaar. Hij heeft een stortvloed aan tranen. Hij weet niet waarom hij opeens zo verdrietig is. Het liefst trekt Hans zijn schoenen uit, trekt zijn benen op op de bank en wil huilen, veel huilen.

Samen

Samen staan ze voor de deur te kletsen en te lachen, Jaap en Anneke (beiden 32 jaar). Ze komen samen, omdat het niet lukt om elkaar te vertellen wat er mis gaat tussen hen. Allebei komen ze uit een eenvoudige hardwerkende familie. De generatie ervoor zat nog flink in de armoede. Allebei hebben ze van jongs af aan geleerd om keihard te werken en zich aan te passen. Discipline, gehoorzaamheid staan bovenaan. Of staat boven aan ‘Eert uw vader en uw moeder?’ Allebei hebben ze al veel geleerd, maar ze moeten samen verder. Ik laat ze een ‘eigenwijsje’ trekken.

Levensboom

Gerda heeft al een heel leven achter zich, ze is 77 jaar. Ze neemt de stap om in therapie te gaan. Ze weet niet zo goed wat er mis is, ze is aardig, vriendelijk, doet haar best en toch hebben haar dochters nogal wat verwijten naar haar. Toch zijn er mensen die haar opeens in de steek laten. Hoe kan dat? Wat is haar eigen aandeel daarin?

Kind

Kaatje Kip ( 48 jr) werd ze vroeger genoemd omdat ze altijd iets te zeggen had. Ze is de 5de in de rij van zeven kinderen. Ze komt met de hulpvraag: Het ‘kind’stuk speelt overal dwars doorheen, het kind dat er niet mag zijn, de ‘blčrende’ Kaatje. “Ik doe hetzelfde als mijn ouders ook deden.” Namelijk niet luisteren.

Pesten

Josien werd gepest op school, nu is ze 23.

Haar ouders: “Wees sterk, laat niks merken, ga naar de mentor”. Het lukt haar niet. Jaren later durft ze niet naar de universiteit, niet op vakantie, zelfs de straat wordt gevaarlijk. Overal liggen spuiten, overal komt zij bloedspatten tegen. Bloed betekent risico op besmetting met HIV, dan krijg je aids en gaat je leven als een nachtkaars uit. Nu leeft ze als een klein muisje.

Bronnen

Gertie komt er niet meer uit met alle wensen, eisen, verzoeken en verwachtingen van anderen. Ze is 50 jaar en werkt in het onderwijs. Het is nooit genoeg wat ze doet, ze probeert vriendelijk te blijven, maar het lijkt erop dat niemand snapt dat als ze ‘nee’ zegt, ook echt ‘nee’ bedoelt.

Jona

Hank (57 jaar) is al vier jaar in therapie. Hij heeft al veel gedaan, hard gewerkt, geoefend, veel verwerkt en alternatieven gevonden voor oude patronen. Hij wil niet te snel stoppen, maar de tijd nemen om te zien wat zich aandient uit het onbewuste.

Wakker

Hemma (38 jaar) is naar mij verwezen door de huisarts. Ze is flink depressief, ze heeft last van SLE, een chronische spierziekte. Sinds de geboorte van haar dochter heeft ze nachtmerries. Geen werk meer, in het huishouden wordt ze bijgestaan door familie.

Verliefd

Gwenn (27) is heel erg verliefd. Hij is geweldig, fantastisch. De wereld is een roze wolk. Hij is ideaal. Er is een klein probleempje: ze zit nog in een relatie. Die relatie loopt weliswaar niet lekker meer, maar toch. Hij is wat ze wil, zo anders dan de huidige.

Verstopt

Ariane (31) haar ouders gingen scheiden toen zij nog een baby was. Ze kreeg nauwelijks contact met vader. Moeder voedt haar op, gaat samen wonen met een man, maar Ariane heeft niks met hem. Ze gaat op kamers, vindt een vriend en gaat samenwonen. Bij toeval ontmoet ze de broer van haar vader en wordt overvallen door chaos.

Schaduw

Bert (46) heeft hen samen aangemeld voor therapie; het gaat zo niet langer. Steeds meer    ruzie, hij weet het niet meer, alleen dat er iets moet gebeuren. Gretha (45) is bereid om mee te komen, maar ook stellig: “Er hoeft niets aan mij veranderd te worden”. Ze kennen elkaar al 22 jaar en sinds 2 jaar hebben ze een pleegzoon (16 jr) in huis. Allebei hebben ze hun eigen bedrijf.

Willen

Walter is 25, hij woont samen met zijn vriendin, hij heeft een leuke baan met een voorlopig contract en toch ….. klopt er iets niet. Hij heeft er moeite mee om duidelijk te krijgen wat hij zelf wil. Walter ziet er goed uit, hij is vriendelijk, hij is beleefd, hij is onderhoudend, hij praat gemakkelijk, maar …

Vogel

Anouk (34 jr) heeft een aangeboren oogafwijking. De wereld is voor haar zoals die is, totdat haar moeder het ontdekt en haar in bescherming neemt. In de paradox tussen zo normaal mogelijk en afschermen wordt ze grootgebracht. In die patstelling zit ze opgesloten: “Ik wil vrij zijn en ik wil beschermd worden.”

Identiteit

Don is 40 en staat stil bij zijn leven. Om hem heen is ‘iedereen’ gesetteld. Hij heeft van alles en nog wat gedaan en in zijn ogen niks bereikt. Hij is hoogopgeleid, intellectueel, maar het leven is saai. Hij begrijpt niet waarom het zo is gegaan. Het eerste wat hij wil veranderen is “communiceren”.

Plaatsen

Harald (40 jr) ) is getrouwd met Jodi (49 jr)) nadat haar man aan een levensbedreigende ziekte overleed. Haar zoon heeft dezelfde ziekte geërfd, het is onduidelijk hoe lang hij nog te leven heeft. Pim (16) is behoorlijk visueel gehandicapt en woont nog thuis.